مباد آب دهد مزرع تمنا را

نگاه یار ز پهلوی ناز می بالد

به قدرنشئه بلند است موج صهبا را

مخور فریب غنا از هوس گدازی یاس

ز جوش صافی دل ، جسم ، جان تواند شد

به سعی شیشه پری کرده اند خارا را

به غیر عکس ندانم دگر چه خواهی دید