چو شمع آخرگریبان می کنم نقش کف پا را

نگه شد شمع فانوس خیال از چشم پوشیدن

فنا مشکل که از عاشق برد ذوق تماشا را

درین محفل سراغ گوشه امنی نمی یابم

کف خاکی ندارم قابل تعمیر خودداری

جنون افشاند بر ویرانه ام دامان صحرا را

به غیر از نیستی لوح عدم نقشی نمی بندد