نگه شد شمع فانوس خیال از چشم پوشیدن

رک گل رشته شیرازه شد جمعیت ما را

خرامت بال شوقم داد در پرواز حیرانی

که چون قمری قدح در چشم دارم سرو مینا را

فنا مشکل که از عاشق برد ذوق تماشا را

درین محفل سراغ گوشه امنی نمی یابم

چو شمع آخرگریبان می کنم نقش کف پا را