آهم ز نارسایی شد اشک و با عرق ساخت

صرف بهار ماکن رنگی زگل جدا را

تا زنده ایم باید در فکر خویش مردن

گردون بی مروت برماگماشت ما را

پستی ست گر خجالت شبنم کند هوا را

بیکاری آخرکار دست مرا به خون بست

رنگین نمی توان کرد زین بیشتر حنا را