پستی ست گر خجالت شبنم کند هوا را

تا زنده ایم باید در فکر خویش مردن

گردون بی مروت برماگماشت ما را

آهم ز نارسایی شد اشک و با عرق ساخت

بیکاری آخرکار دست مرا به خون بست

رنگین نمی توان کرد زین بیشتر حنا را

دست در آستینم بی دامن غنا نیست