که بی صهبا به پیشانی سجودی نیست مینا را

بلند وپست خار راه عجز ما نمی گردد

به پهلو قطع سازد سایه چندین کوه و صحرا را

الهی از سر ماکم نگردد سایه مستی

به بزم وصل از شوق فضول ایمن نی ام بیدل

مبادابرام ، تمهید تغافل گردد ایما را