به پهلو قطع سازد سایه چندین کوه و صحرا را

خزان چهره بس باشد بهارآبروی مسن

گواه فتح دل دارم شکست رنگ سیما را

بلند وپست خار راه عجز ما نمی گردد

الهی از سر ماکم نگردد سایه مستی

که بی صهبا به پیشانی سجودی نیست مینا را

به بزم وصل از شوق فضول ایمن نی ام بیدل