خزان چهره بس باشد بهارآبروی مسن

گهر مشکل فراهم آورد اجزای دریا را

سخن تادر جهان باقی ست از معدومی آزادم

زبان گفتگوها بال پروازست عنقا را

گواه فتح دل دارم شکست رنگ سیما را

بلند وپست خار راه عجز ما نمی گردد

به پهلو قطع سازد سایه چندین کوه و صحرا را