گواه فتح دل دارم شکست رنگ سیما را

سخن تادر جهان باقی ست از معدومی آزادم

زبان گفتگوها بال پروازست عنقا را

خزان چهره بس باشد بهارآبروی مسن

بلند وپست خار راه عجز ما نمی گردد

به پهلو قطع سازد سایه چندین کوه و صحرا را

الهی از سر ماکم نگردد سایه مستی