به عالمی که حلاوت نشانه ننگ است

به عالمی که تویی ناله می کشد ما را

ندرد انجمن یاس ما شراب دگر

هم از شکست مگرپرکنیم مینا را

دو نیم چون نشود دل ز غصه خرما را

هنوز اره دندان موج در نظر است

گوهر به دامن راحت چسان کشد پا را