گوهر به دامن راحت چسان کشد پا را

به عالمی که حلاوت نشانه ننگ است

دو نیم چون نشود دل ز غصه خرما را

هنوز اره دندان موج در نظر است

درشت خو چه خیال است نرم گو باشد؟

شرارخیزی محض است طبع خارا را

سلامت آینه اعتبار امکان نیست