درشت خو چه خیال است نرم گو باشد؟

دو نیم چون نشود دل ز غصه خرما را

هنوز اره دندان موج در نظر است

گوهر به دامن راحت چسان کشد پا را

شرارخیزی محض است طبع خارا را

سلامت آینه اعتبار امکان نیست

شکسته اند به صد موج رنگ دریا را