شرارخیزی محض است طبع خارا را

هنوز اره دندان موج در نظر است

گوهر به دامن راحت چسان کشد پا را

درشت خو چه خیال است نرم گو باشد؟

سلامت آینه اعتبار امکان نیست

شکسته اند به صد موج رنگ دریا را

صفای دل به کدورت مده ز فکر دویی