همیشه تشنه لب خون ما بود بیدل

به ابروی تو چه نسبت زبان گویا را

سبکروان به هوایت چنان ز خود رفتند

که چون نفس نرساندند برزمین پا را

چوشیشه هرکه به دست آورد دل ما را