مژه برهم مزن تا نشکنی رنگ تماشا را

چرا مجنون ما را درپریشانی وطن نبود

که از چشم غزالان خانه بردوش است صحرا را

نزاکتهاست در آغوش میناخانه حیرت

سیه روزی فروغ تیره بختان بس بود بیدل

ز دود خویش باشد سرمه چشم داغ دلها را