سیه روزی فروغ تیره بختان بس بود بیدل

که از چشم غزالان خانه بردوش است صحرا را

نزاکتهاست در آغوش میناخانه حیرت

مژه برهم مزن تا نشکنی رنگ تماشا را

ز دود خویش باشد سرمه چشم داغ دلها را