ز خود رفتن به چندین جلوه یک جا می برد مارا

به یستیهای آهنگ هلب خفته ست مفراجی.

نفس گر واگذارد، تا مسیحا می برد ما را

در آغوش خزان ما دو عالم رنگ می بازد

گسستن نیست آسان ربط الفتهای این محفل

چو شمع آتش عنانی رشته برپامی برد ما را

دکان آرایی هستی گر این خجلت کند سامان