هوای باغ موهومی چه افسون می کند ما را

جنون کی قدردان کوه و هامون می کند ما را

همان فرزانگی روزی دومجنون می کند ما را

نفس هر دم زدن صدصبح محشر فتنه می خندد

کسی یا رب مبادا پایمال رشک همچشمی

حنا چندان که بوسد دست او خون می کند ما را

چو صبح آنجاکه خاک آستانش در خیال آید