چو صبح آنجاکه خاک آستانش در خیال آید

هوای باغ موهومی چه افسون می کند ما را

کسی یا رب مبادا پایمال رشک همچشمی

حنا چندان که بوسد دست او خون می کند ما را

همه گر رنگ می گردم که گردون می کند ما را

تماشای غرور دیگران هم عالمی دارد

به روی زر، نشست سکه ، قارون می کند ما را