همه گر رنگ می گردم که گردون می کند ما را

کسی یا رب مبادا پایمال رشک همچشمی

حنا چندان که بوسد دست او خون می کند ما را

چو صبح آنجاکه خاک آستانش در خیال آید

تماشای غرور دیگران هم عالمی دارد

به روی زر، نشست سکه ، قارون می کند ما را

حساب چون و چند اعتبار دفتر هستی