محبت بسکه بوداز جلوه مشتاقان این محفل

حسابی نیست با وحشت جنون کامل ما را

مگرلیلی به دوش جلوه بندد محمل ما را

به تعمیرنگه چون شمع برد آب وگل ما را

ندارد گردن تسلیم بیش از سایه مویی

عبث بر ما تنک کردند تیغ قاتل ما را