به رخ فکند حیا دامن نچیده ما را

نداشتیم به وهم آنقدر دماغ تپیدن

به باد داد نفس خاک آرمیده ما را

به انفعال رسیدیم از فسون تعلق

مگر به محکمه دل یقین شود حق وباطل

گواه کیست حدیث ز خود شنیده ما را

نبرد همت کس از تلاش گوی تسلی