که کرد این همه قاصد به خود رسیده ما را

نبرد همت کس از تلاش گوی تسلی

بیفکنید درتن ره شر بریده ما را

زربشه تا به ثمر صدهزارمرحله طی شد

مژه زهم نگشودیم تا چکد نم اشکی

گداخت شرم رقم کلک شق ندیده ما را

مباد تا به ابد نالد و خموش نگردد