مباد تا به ابد نالد و خموش نگردد

که کرد این همه قاصد به خود رسیده ما را

مژه زهم نگشودیم تا چکد نم اشکی

گداخت شرم رقم کلک شق ندیده ما را

به یاد شمع مده صبح نادمیده ما را

مقیم گوشه نقش قدم شویم وگرنه

درکه حلقه کند پیکر خمیده ما را