که فرصت گردش چشمی ست دورآسمانها را

درین وادی چسان آرام باشدکارونها را

که همدوشی ست با ریگ روان سنگ نشانها را

چه دل بندد دل آگاه بر معموره امکان

ز موج بحرکم سامانی عالم تماشاکن

که تیر بی پر از آه حباب است این کمانها را

جگر خون مگر بر اعتبار دل بیفزاید