ز موج بحرکم سامانی عالم تماشاکن

که همدوشی ست با ریگ روان سنگ نشانها را

چه دل بندد دل آگاه بر معموره امکان

که فرصت گردش چشمی ست دورآسمانها را

که تیر بی پر از آه حباب است این کمانها را

جگر خون مگر بر اعتبار دل بیفزاید

که قیمت نیست غیراز خونبها یاقوت کانها را