آیینه می کند همه زنگار آب را

ما بیخودان به غفلت خ د پی .نبرده ایم

چشم آشنانشدکه چه رنگ است خواب را

در طینت فسرده صفاهاکدورت است

جوش خزانم آینه دار بهار اوست

نظاره کن ز چاک کتان ماهتاب را

بیدل به گیر و دار نفس آنقدر مناز