شمع را تا نفسی هست بجا، باید سوخت

گربه افلاک برآی؟ که نگسونسار برآ

دادرس آینه بر طاق تغافل دارد

همچو آه از دل مایوس به زنهار برآ

سخت وامانده ای از پای خود ای خار برآ

تکیه بر عافیت ازقامت پیری ستم است

بیدل از سایه این خم شده دیوار برآ