هرقدر بر خویشتن تنگی ازین منرل برآ

خلقی آفت خرمن است اینجا به قدر احتیاط

عافیت می خواهی ازخود اندکی غافل برآ

کلفت دل دانه را از خاک بیرون می کشد

نقش کارآسمان عاری ست ز رنگ ثبات

گررگ سنگت کند چون بوی گل زایل برآ

عبرتی بسته ست محمل برشکست رنگ شمع