گررگ سنگت کند چون بوی گل زایل برآ

کلفت دل دانه را از خاک بیرون می کشد

هرقدر بر خویشتن تنگی ازین منرل برآ

نقش کارآسمان عاری ست ز رنگ ثبات

عبرتی بسته ست محمل برشکست رنگ شمع

کای به خود وامانده در هررنگ ازاین محفل برآ

تا دو عالم مرکز پرگارتحقیقت شود