یک مژه برخویش گشاگنج زویرانه برآ

کرده فسون نفست ، غره عشق وهوست

دود چراغی که نه ای از دل پروانه برآ

تا ز خودت نیست خبر درته خاکست نظر

ما ومن عالم دون جمله فریب است وفسون

رو به در خواب زن ازکلفت افسانه برآ

بیدل ازافسونگری ات خرس وبز آدم نشود