گوهر عرض حباب آیینه دار حیرت است

نیست یک دم نقش خویش از صفحه ات زایل چرا

جود اگر در معرض احسان تغافل پیشه نیست

می درد حاجت گریبان از لب سایل چرا

ای طلبم دل عبث گل کرده ای بیدل چرا