نیست یک دم نقش خویش از صفحه ات زایل چرا

تا به کی بی مدعا چون شمع باید رفتنت

جاده خود را نسازی محو در منزل چرا

بر دو عالم هر مژه برهم زدن خط می کشی

جود اگر در معرض احسان تغافل پیشه نیست

می درد حاجت گریبان از لب سایل چرا

گوهر عرض حباب آیینه دار حیرت است