طفلی گذشت ای بیخرد با خاک وگل بازی چرا

نگشوده مژگان چون شرر از خویش کن قطع نظر

زین یک دو دم زحمتکش جام و آغازی چرا

تاکی دماغت خون کند تعمیر بنیاد جسد

آزادی ات ساز نفس آنگه غم دام و قفس

با این غبار پرفشان گم کرده پروازی چرا

گردی به جا ننشسته ای دل در چه عالم بسته ای