آیینه گردد از صفا رسوای غمازی چرا

حیف است با سازغنا مغلوب خست زیستن

تیغ ظفر در پنجه ات دستی نمی یازی چرا

گر جوهر شرم و ادب پرواز مستوری دهد

تاب و تب کبر و حسد بر حق پرستان کم زند

گر نیستی آتش پرست آخر به این سازی چرا

هرگز ندارد هیچکس پروای فهم خویشتن