هرگز ندارد هیچکس پروای فهم خویشتن

آیینه گردد از صفا رسوای غمازی چرا

تاب و تب کبر و حسد بر حق پرستان کم زند

گر نیستی آتش پرست آخر به این سازی چرا

رازی وگرنه این قدر نامحرم رازی چرا

از وادی این ما و من خاموش باید تاختن

ای کاروانت بی جرس در بند آوازی چرا