قدمی به پرسش من گشا نفسی چوجان به بدن درآ

هوس تو نیک وبد تو شد، نفس تو دم و دد تو شد

که به این جنون بلد توشدکه به عالم توو من درآ

غم انتظار تو برده ام به ره خیال تو مرده ام

چو هوا ز هستی مبهمی به تاملی زده ام خمی

گره حقیقت شبنمی بشکاف و در دل من درآ

نه هوای اوج و نه پستی ات نه خروش هوش و نه مستی ت