عرق چوسیلاب ازجبین رفت وما نکردیم کار خود را

به شبنم صبح، این گلستان ، نشاند جوش غبار خود را

ز پاس ناموس ناتوانی چو سایه ام ناگزیر طاقت

که هرچه زین کاروان گران شد به دوشم افکند بار خودرا

به عمر موهوم تنگ فرصت فزود صد بیش وکم ز غفلت