ز پاس ناموس ناتوانی چو سایه ام ناگزیر طاقت

به شبنم صبح، این گلستان ، نشاند جوش غبار خود را

عرق چوسیلاب ازجبین رفت وما نکردیم کار خود را

که هرچه زین کاروان گران شد به دوشم افکند بار خودرا

به عمر موهوم تنگ فرصت فزود صد بیش وکم ز غفلت

توگر عیار عمل نگیری نفس چه داند شمارخود را