ز شرم مستی قدح نگون کن ، دماغ هستی به وهم خون کن

که هرچه زین کاروان گران شد به دوشم افکند بار خودرا

به عمر موهوم تنگ فرصت فزود صد بیش وکم ز غفلت

توگر عیار عمل نگیری نفس چه داند شمارخود را

تو ای حباب از طرب چه داری پر از عدم کن کنار خود را

بلندی سر به جیب هستی ، شد اعتبار جهان هستی

که شمع این بزم تا سحرگاه زنده دارد مزار خود را