تو ای حباب از طرب چه داری پر از عدم کن کنار خود را

به عمر موهوم تنگ فرصت فزود صد بیش وکم ز غفلت

توگر عیار عمل نگیری نفس چه داند شمارخود را

ز شرم مستی قدح نگون کن ، دماغ هستی به وهم خون کن

بلندی سر به جیب هستی ، شد اعتبار جهان هستی

که شمع این بزم تا سحرگاه زنده دارد مزار خود را

به خویش اگر چشم می گشودی ، چوموج دریاگره نبودی