به خویش اگر چشم می گشودی ، چوموج دریاگره نبودی

تو ای حباب از طرب چه داری پر از عدم کن کنار خود را

بلندی سر به جیب هستی ، شد اعتبار جهان هستی

که شمع این بزم تا سحرگاه زنده دارد مزار خود را

چه سحرکرد آرزوی گوهرکه غنچه کردی بهار خود را

تو شخص آزاد پرفشانی قیامت است این که غنچه مانی

فسرد خودداریت به رنگی که سنگ کردی شرار خود را