عنان به ضبط نفس ندادی طبیعت نی سوار خود را

تو شخص آزاد پرفشانی قیامت است این که غنچه مانی

فسرد خودداریت به رنگی که سنگ کردی شرار خود را

قدم به صد دشت و درگشادی ، ز ناله درگوشها فتادی

وداع آرایش نگین کن ، ز شرم دامان حرص چین کن

مزن به سنگ ازجنون شهرت چونام عنقا وقار خود را

اگر دلت زنگ کین زداید خلاف خلقت به پیش ناید