به این پا در رکابی چون شرر در سنگ اگر باشی

دراین محفل طرف دیده ست شک هم بایقین خودرا

به همواری طریق صلح را چندی غنیمت دان

ز چنگ سبحه برزنارپیچیده ست دین خود را

تصورکن همان چون خانه بر دوشان زین خود را

سخا و بخل وقف وسعت مقدور می باشد

برآورده ست دست اینجا به قدر آستین خود را