زنهار به جمعیت دل غره مباشید

از میوه خود بهره محال است شجر را

آیینه به آرایش جوهر چه نماید

شوخی عرق جبهه ماکرد هنر را

آسودگی از بحر جداکردگهر را

ای بی خبر از فیض اثرهای ندامت

ترسم نفشاری به مژه دامن تر را