بوی ، آرامیده دارد در قفس کافور را

اعتبار درد عشق از وصل برهم می خورد

زنگ باشد التیام آیینه ناسور را

زندگی وحشی ست از ضبط نفس غافل مباش

در تنعم ذکر احسانها بلند آوازه نیست

چینی خالی مگر یادی کند فغفور را

بیدل از اندیشه اوهام باطل سوختم