اعتبار درد عشق از وصل برهم می خورد

خواب گو مژگان نبندد دیده های کور را

در نظر داریم مرگ و از امل فارغ نه ایم

پیش پا دیدن نشد مانع خیال دور را

زنگ باشد التیام آیینه ناسور را

زندگی وحشی ست از ضبط نفس غافل مباش

بوی ، آرامیده دارد در قفس کافور را