چینی خالی مگر یادی کند فغفور را

زندگی وحشی ست از ضبط نفس غافل مباش

بوی ، آرامیده دارد در قفس کافور را

در تنعم ذکر احسانها بلند آوازه نیست

بیدل از اندیشه اوهام باطل سوختم

بر سر داغم فشان خاکستر منصور را