زروی ترش عرض پیری مبر

صدا می کشد بار زنجیر را

به وهم اینقدر چند خوابیدنت

برآر از بغل پای در قیر را

تبه می کند سرکه ین شیر را

خم قامتت این صلا می زند

که بر طاق نه ذوق شبگیر را