چون ره خوابیده زین خوابی که فیضش کم مباد

بشکن ای نقاش اینجا خامه تصویر را

موج خون من که آتش داغ گرمیهای اوست

می کند بال سمندر جوهر شمشیر را

تا به منزل برده ام سررشته تعبیر را

گربه این وجدست شور وحشت دیوانه ام

داغ حیرت می کند چون نقش پا زنجیررا